Ik ben een enorme perfectionist. Ik kan er behoorlijk mee zitten als ik iets niet perfect doe en als we even realistisch zijn: dat is dus bijna altijd. Bloedirritant. Ik wéét dat ik het doe, ik blijf tegen mezelf zeggen dat iets niet perfect hoéft en dan toch ga ik elke keer van mezelf staan balen. Van de week stond ik te schilderen op het balkon nadat ik mijn kwast een nacht in terpentine had laten staan. Mijn kwast was dus veel te nat en het waaide ook nog heel hard. Verf spatte op ongeschilderde bakstenen, ik schoot een paar keer uit én er waaide een krant tegen mijn verse schilderwerk aan. En ineens vond ik mezelf de slechtste doe-het-zelver ooit.
Dus deze post is een beetje bedoeld als therapie voor mezelf. Even lekker mijn neus op de feiten drukken. Er is zoveel wat al wél is gedaan! Zoveel ruimtes die er honderd keer beter uitzien dan toen we hier net kwamen wonen! Tijd om dat allemaal even op een rijtje te zetten! Met wat ik graag nog wil doen. Op zijn tijd.
Gang
